جهان از اواخر سال 2019 و اوایل سال 2020 درگیر پاندمی یک کورناویروس جدید شده است. در مقابله با این همه گیری عظیم، شیوه های اطلاع رسانی خطر (Risk communication) به آن ها و نحوه ی درک مردم از خطر (Risk perception)، نقش اساسی در تصمیم گیری و انتخاب رفتار صحیح دارد. مقابله با این بیماری نوظهور، نیازمند بسیج همه ی امکانات جامعه و همیاری همه ی مردم می باشد. این در حالی است که بی توجهی به اهمیت نحوه ی اطلاع رسانی و گاهی انتشار اطلاعات ضد و نقیض و نادرست، با تضعیف اعتماد عمومی، مانعی بزرگ در راه کنترل اپیدمی خواهد بود.

علوم انسانی پزشکی به حوزه ای آموزشی-پژوهشی اشاره دارد که در آن علوم انسانی (ادبیات، تاریخ، فلسفه)، علوم اجتماعی (جامعه شناسی، انسانی شناسی) و هنر می کوشد در تعامل با علوم پزشکی درک عمیق تری را از سرشت پزشکی، غایت و هدف آن و تجارب وجودی پزشک و بیمار به دست دهند و سپس از این رهگذر، روابط انسانی میان پزشکان و بیماران را بهبود بخشند و ارزش های انسانی در حوزه ی طبابت و مراقبت سلامت را تقویت و احیا کنند. . .

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

ارتباطات سلامت یک حوزه میان رشته ای است که پیوند دهنده دو حوزه مجزای رسانه و سلامت به شمار می آید. ارتباط این دو حوزه دو سویه است و امروز بیش از گذشته رسانه ها، موضوع سلامت را پوشش می دهند. تلویزیون نیز به عنوان گسترده ترین رسانه ارتباط جمعی می تواند نقشمهمیدر ارتقای سلامت عموم ایفاء کند؛ چرا که به باور محققان تلویزیون از جمله معتبرترین منابع اطلاعات سلامت به شمار می آید و تماشای برنامه های مختلف آن می توان با ارتقای سلامت در ارتباط باشد. بنابراین در تحقیق حاضر تلاش می کنیم نسبت تلویزیون و سلامت را بررسی کنیم. بدین منظور، از روش فراتحلیل بهره می گیریم و تحقیقات انجام شده داخلی و خارجی را که در حوزه ارتباطات سلامت انجام گرفته اند مروری نظام مند کرده ایم. این تحقیقات از پایگاه داده های ایرانی و خارجی و با استفاده از جستجوی کلمات کلیدی استخراج شده اند. نتایج تحقیق حاکی از آن است که تلویزیون بعد جدیدی به آموزش سلامت افزوده است و منبع قابل اعتمادی برای کسب اطلاعات سلامت و بیماری به شمار می آید.

توسعه فناوری های نوین، سلامت دیجیتال را به رویکردی مؤثر در بهبود ارتباطات و خدمات سلامت تبدیل کرده است. این پژوهش باهدف شناسایی مؤلفه ها و عناصر سلامت دیجیتال در نظام جامع ارتباطات سلامت در ایران، با بهره گیری از نظریه اشاعه نوآوری «راجرز»، به تحلیل وضعیت موجود سلامت دیجیتال در کشور پرداخته است. روش تحقیق بر مبنای تحلیل SWOT و با استفاده از نمونه گیری نااحتمالی هدفمند از میان خبرگان حوزه سلامت و ارتباطات انجام شد. یافته ها نشان می دهد که وجود سامانه های ملی سلامت، بهره گیری از هوش مصنوعی و استقبال شهروندان از خدمات آنلاین، از مهم ترین نقاط قوت سلامت دیجیتال در ایران به شمار می روند. در مقابل، نبود چارچوب قانونی جامع، عدم یکپارچگی سامانه ها و مقاومت ساختاری در برابر تغییرات فناورانه، ازجمله موانع اصلی اشاعه نوآوری محسوب می شوند. همچنین فرصت هایی مانند توسعه اپلیکیشن های خودمراقبتی و گسترش رسانه های اجتماعی، در کنار تهدیدهایی همچون شکاف دیجیتال و مخاطرات امنیت سایبری، نقش تعیین کننده ای در موفقیت یا ناکامی این تحول دارند. بر اساس مراحل پنج گانه نظریه راجرز (دانش، ترغیب، تصمیم، اجرا، تثبیت)، نتایج پژوهش نشان می دهد؛ سلامت دیجیتال در ایران هنوز در مراحل آغازین پذیرش قرار دارد. برای پیشبرد این تحول، تدوین سیاست های یکپارچه، توسعه زیرساخت های فناورانه و امنیتی، توسعه فرهنگ همکاری بین بخشی، اطلاع رسانی و آموزش هدفمند به مردم برای ارتقای سواد سلامت دیجیتال ضروری است.